Ég tippla framhjá eigin bloggi, rétt til að skella inn þessu fína kvóti úr áhugaverðri grein um ræður forseta og forsetaefna í Bandaríkjunum.

Michael Chabon, arguably America’s best line-by-line literary stylist, says he became a proselytizing Obama supporter after reading a particularly impressive turn of phrase in the senator’s second book—a conversion experience that seems, on first glance, inexcusably silly, but on fifth glance might be slightly profound. How much can you tell about a candidate’s fitness to lead a country based on a single clause? The substance/style debate has been around for centuries—and, like all the other venerable binaries, is probably best considered as a symbiosis. Too often, style is dismissed as merely a sauce on the nutritious bread of substance, when in fact it’s inevitably a form of substance itself. This goes double for the presidency, where brilliant policy requires brilliant public discourse. If you can think your way through a sentence, through the algorithms involved in condensing information verbally and pitching it to an audience, through the complexities of animating historical details into narrative, then you can think your way through a policy paper, or a diplomatic discussion, or a 3 A.M. phone call. Bush’s difficulty with basic units of syntax has not been trivial: It signals a wider habit of mind that has extended to every corner of governance. Hillary’s tendency to express herself in distant clichés very likely lost her the nomination—and, one might argue, rightfully so. Style tells us, in a second, what substance couldn’t tell us in a year. It’s silly to downplay the importance of verbal intelligence to a job that makes you the mouthpiece of arguably the most influential nation in the world. As Ezra Pound once wrote, “The mot juste is of public utility … We are governed by words, the laws are graven in words, and literature is the sole means of keeping these words living and accurate.”

Sam Andersson

Óþægilegur orðafundur.

Ég tæmi reglulega áminningabrunn síma míns en í hann get ég sökkt um sjö skeytum sem síminn síðan veiðir upp á fyrirfram ákveðnum tíma og birtir mér. Ég les skeytið, man eftir að skila bók á safnið eða skrifa mikilvægan tölvupóst. Venjulega losa ég mig ekki við skeytin jafnóðum heldur rými ég til þegar síminn fyllist.

Við tiltekt mánudagsins rakst ég á orð sem ég hef einhverntíman í síðastliðinni viku viljað að ég myndi, sennilega í fyllerísmóki helgarinnar. Mig rekur ekki minni til að hafa stimplað orðið inn. Gott og vel, hugsaði ég og lét mér hvergi bregða, þar til ég áttaði ég mig á því að ég man eftir því þegar síminn birti mér það aftur.

Semí spúkí.

Þetta myndband endurtekur sig í sífellu bakvið augun mín. Því miður er platan öll ekki svona góð. Eða kannski vantar hinum lögunum bara svona fín myndbönd líka. Ferlega hress stelpa.

Mynstur vöku og svefns; orðflóra.

Að fyrirgefa og gleyma er það sama. [...]

-Stjörnuspáin mín í gær; er þetta ekki vitleysa?

Næturtakturinn er ekki taktur dagsins. Síðustu sólarhringa hef ég legið í fletinu nær allan daginn. Sem væri svosem í lagi missti ég ekki af Bónus og bókasafni dag eftir dag. Svaf líka af mér kökugerðardag heimilisfólksins míns. Svo ekki sé minnst á sólina. Sennilega man hún ekki hvað ég heiti lengur.

Í dag dreymdi mig að Hallgrímur byði mér í vísindaferð hjá bandaríska sendiráðinu. Þar voru á boðstólnum sætabrauð og gráðostabeikon. Móttökunefndin krafðist þess við horfðum á heimildarmynd um Robert Johnson. Ég var eitthvað veikur og gat ekki talað. Hallgrímur lá í sófa, ég held hann hafi sofið.

Ég vaknaði við útvarpið. Ágúst Borgþór og konan sem gerir sunnudagskrossgátuna, með hverja mér gengur sérlega vel þessa vikuna, mættust í Orð skulu standa. Langt síðan ég hef heyrt þann ágæta þátt og nú vona ég að bráðum heyri ég brak í nýþveginni flík eða hári. Slíkt brak nefnist nefnist gullkráka. Hver þurfti orð yfir brakandi hreint hár? (Brakar í þornaðri keytu?) ... Ég bíð í öllu falli spenntur.

Mig langar í aðgang að Vefbókum Eddu, þó mér finnist reyndar fúlt að þar sé engin orðsifjabók, samheitaorðabók, málsháttabók eða orðtakabók. Mér finnast fimmhundruð krónur á mánuði, sex þúsund á ári, líka aðeins of margar krónur. Ég notast við ritmálssafn Árnastofnunnar þegar ég þarf að fletta orði upp en þar er enga eiginlega orðabók að finna.

Ríkið ætti að tryggja aðgang allra landsmanna að íslenskri orðabók á netinu. Það hefði meiri áhrif á málnotkun Íslendinga en nýja biblíuþýðingin og væri ódýrara líka. Ekki að ég sé á móti því að biblían sé þýdd sem oftast. Þeir segja mér að íslenskan sé ómetanleg og að þessi biblíuþýðing sé alveg frábær málvernd. Ef það er satt að þýðingin hafi kostað 200 milljónir þá er þeim peningum sennilega vel varið (hvað ætli fyrsta þýðingin, Guðbrandsbibía, hafi kostað? Ætli hún hafi haft meiri eða minni áhrif á tunguna en sú nýja? .. Nei djók.).

Á ensku er urmull af ókeypis orðabókum til og þær er auðvellt og skemmtilegt að nota (sjálfur nota ég mest Merriam-Webster). Á venjulegum degi kynnist ég nokkrum nýjum enskum orðum, uppruna þeirra og notkun - bara af því að ég rekst á þau í einhverjum texta, þau vekja áhuga minn og ég fletti þeim upp. Ef ég rekst á íslenskt orð sem ég þekki ekki leita ég að því í ritmálssafninu og reyni að átta mig á merkingu þess. En jafnvel þó mig gruni að ég skilji orðið þá kynnist ég því oftast ekki nógu vel til að nota það sjálfur. Orðsifja upplýsingarnar sem venjulega eru í enskum orðabókum finnast mér líka nauðsynlegar til að kynnast orðinu almennilega.

Pneumatic er besta orðið sem ég fletti upp í gær. Það vísar til einhvers sem keyrt er áfram af loftþrýsting (t.d. eimreið, ég þekkti þessa skilgreiningu fyrir) eða einhvers sem tengist sálinni eða einhvers sem hefur fallega kvenlegan vöxt, aðalega stór brjóst.

Pneumatic. Ég hlakka til að taka mér þetta orð í munn. Geri það næst þegar einhver talar við mig á ensku. Kannski ég fái komið öllum þremur merkingunum inn?

Helst vildi ég orðabók sem væri jafn ýtarleg og pistlarnir sem voru einusinni á vef orðabókar háskólans um orð vikunnar. Þeir væru jafnvel enn betri ef höfundarnir fléttuðu inn í þá eigin upplifun af orðinu, hvenær þeir lærðu það, hvernig það hefði einhverntíman misskilist eða eitthvað slíkt.

Eitt enn um friðarsúluna (sjá færslu hér fyrir neðan): Hún væri langbest ef hún væri alveg lárétt og lægi um mitt Austurstræti í sömu hæð og kitsj gervigreniruglið er núna.

Ég lýk þessari stefnuleysu á betri tilvitnun um fyrirgefningu. Þessi á að vera úr ljóði eftir Robert Penn Warren. Ég veit reyndar ekki hvort hann var að skrifa um fyrirgefningu en ég tengi þessar línur mjög sterkt við hugtakið. Ég hef ekki fundið ljóðið í heild sinni en veit það heitir ,Or else'.

This
Is the process whereby pain of the past in its pastness
May be converted into the future tense

Of joy.